Czas w poezji: wiersz Łukasza Piłota

Każdego miesiąca wyłaniamy wyjątkowy utwór, który zasługuje na szczególną uwagę. Tym razem przenosimy się w świat poezji Łukasza Piłota.

Nieustanny taniec natury i czasu

Woda, choć pozornie miękka i delikatna, ma moc kształtowania skał. Rośliny wyrastają z ziemi, przechodząc przez cykl wzrostu, kwitnienia i obumierania. Twierdze, które kiedyś były symbolem siły i ochrony, z czasem ulegają rozpadowi, pozostawiając po sobie jedynie ruiny pokryte kurzem. Zegar nieustannie odmierza czas, jego mechanizm z biegiem lat ulega zużyciu. Czas, niczym niepowstrzymany nurt rzeki, płynie dalej, ścinając szczyty gór i wyniszczając rzeki. Ma moc zarówno tworzenia, jak i niszczenia; rozwija idee i buduje imperia, które kiedyś były domeną Wielkich ludzi.

Źródło: facebook.com/tcktg